Hertenbronst op de hoge Veluwe

September is voor mij de maand waarop mijn drive om vlinders en libellen te fotograferen weer flink afzakt. Gelukkig komt er iets prachtigs voor in de plaats want september is DE maand om eens tijd te steken in edelherten. In september is het namelijk bronsttijd voor de edelherten, wat inhoud dat de mannetjes stoppen met eten en een paar weken lang niks anders doen dan een territorium verdedigen, hindes bij elkaar houden en proberen zo veel mogelijk hindes te dekken.

Dat gaat gepaard met 'burlen': luid roepen om andere herten weg te jagen en hindes ervan te overtuigen dat hij het sterkste dier uit de omgeving is.

De hotspot voor hertenbronst is in Nederland nationaal park de Hoge Veluwe. In het park worden de herten tijdens de paartijd gevoerd, waardoor alle bronst zich concentreert op een plek, die toegankelijk is voor bezoekers. De herten lopen werkelijk waar op een meter of 50 langs de vrije wildbaan, de weg die dwars door het park loopt.

Eerlijk gezegd had ik dan ook een flinke tegenzin om op de wildbaan te fotograferen: onder natuurfotografen is het een bekend fenomeen en dus komen er in september niet alleen herten op het voer af, maar op topdagen ook honderden fotografen. En bij honderd fotografen die gevoerde herten staan te fotograferen was ik erg bang voor een dierentuin gevoel.

Vandaar dat ik meerdere ochtenden mijn best heb gedaan om op andere plekken op de Veluwe op zoek te gaan naar herten. In vijf ochtenden heb ik de nodige dieren gezien, maar helaas valt het erg tegen om deze schuwe dieren op de foto te krijgen. Omdat ik na meerdere trips niet meer had dan een paar foto's van hindes die erg ver weg stonden kon ik het toch niet laten eens een kijkje te nemen op de vrije wildbaan.

Ik moet zeggen, ik heb totaal geen spijt! Ik zie het eerlijk gezegd wel als een dierentuin, maar dat doet weinig af aan het spektakel van de bronst. Om herten te zien burlen en te zien vechten is een gave ervaring, ook al sta je tussen nog een paar honderd anderen. En de plaatjes liegen er toch ook niet om, ook al hebben tientallen anderen dezelfde platen.


Dit mannetje stond met wat geluk recht in mijn richting te roepen. En je probeert er toch nog wat eigens van te maken, dus ik heb bewust mijn converter van mijn telelens afgelaten om nog wat landschap mee te nemen. Hier vind ik dat de plaat, inclusief het landschap mooi weergeeft dat dit hert zijn domein claimt met zijn luide geburl.


En dat iedereen zich voornamelijk focust op de mannetjes is wel logisch, maar ook de hindes kunnen natuurlijk een prima onderwerp vormen.

Volgend jaar ga ik zeker opnieuw proberen om op andere plekjes originelere beelden van herten in hun omgeving te maken, maar voorlopig ben ik prima tevreden met een mooie herinnering en een paar foto's van de vrije wildbaan.