Ik schreef al eens een artikeltje over het gebruik van een drijvend schuilhutje. Hij heeft even stil gelegen omdat het een hele klus is om te water te gaan, maar recentelijk heb ik het toch weer opgepakt en ben weer te water gegaan.

Een van mijn problemen was dat ik het in de winter op een gegeven moment toch koud begon te krijgen. Ik heb een 3 milimeter dik neopreen waadpak dat goed isoleert, maar de laarzen zijn niet isolerend en dus kreeg ik gauw koude voeten. Inmiddels is dit opgelost door neopreen sokken en nog een extra laagje thermo kleding. Ik kan nu in alle rust uren lang in water van een paar graden drijven en hoe meer tijd en geduld hoe meer fotografie kansen. Er gaat zelfs een pakketje brood mee het water in.

De sleutel tot goede natuurfotografie is namelijk geduld en vooral als je stil ligt gebeurd het dat vogels op een gegeven moment uit zichzelf dichtbij komen. Zo heb ik al meerdere vogels binnen mijn minimale scherpstelafstand gehad.

Hieronder een tweetal foto's die ik tijdens mijn afgelopen twee 'vaartochtjes' genomen heb. Ze zijn beiden genomen mijn Canon 500mm f/4.0 L objectief.


Knobbelzwaan in de mist: 1/160e, f/6.3


Witgatje: 1/250e, f/5