De afgelopen week heb ik van diverse media vernomen dat Nederlanders massaal aan het photoshoppen zijn geslagen. Halleluja dacht ik, mensen willen de kwaliteit van hun foto's verbeteren. Maar het verbeteren van de kwaliteit was niet de reden; de oorzaak van dit massale gephotoshop is dat mensen hun 'tekortkomingen' willen wegpoetsen, en als het even kan een perfect beeld van zich zelf of hun dierbaren willen neerzetten.

Zelf ben ik een enorme liefhebber van Photoshop, en ja ik heb bij een professionele fotograaf ook trucjes geleerd om zweetplekken weg te werken voor een mooi plaatje, maar het gaat mij wat ver om mensen een totale makeover te geven voor een perfecte plaat, zeker niet als het om doodgewone privé kiekjes gaat.

Uit commercieel oogpunt heb ik er begrip voor, hoewel ik het tegenwoordig behoorlijk ver vind gaan. Regelmatig zie je iemand op televisie die een cover moet maken voor een of ander glossy magazine, de begeleidende woorden klinken ongeveer zo:

• Deze vetrol is lelijk die halen we weg.


• Het oog dat hangt, die geven we een lift.


• De lippen zijn ook erg klein die maken we wat groter.


• De borsten staan niet recht, dit fixen we even.

Als je als model hier naar kijkt kan ik me voorstellen dat je een identiteitscrisis krijgt wanneer je niet al te stevig in je schoenen staat.

Wat is er mis met puur natuur; waarom moet er een beeld gecreëerd worden wat zo perfect is dat in werkelijkheid niet te benaderen valt. De kracht van een portret foto vind ik de persoonlijke expressie, en daar hoort een rimpeltje of een kleine of grote neus voor mij gewoon bij.

Het zal een te grote opdracht voor mij worden om een offensief te starten tegen deze ontwikkelingen, Ik ben alleen zeer blij dat schoonheid, emotie en puurheid bij mij een andere definitie hebben.


Extreme make over