Sinds enkele jaren werk ik voor een grote internationale transportorganisatie, die onder andere in de maritieme sector actief is. In dit (eerste) artikel wil ik jullie kennis laten maken met de wondere wereld die scheepvaart heet. Mocht er interesse zijn, volgen er vast meer!

Voordat een schip aan zijn eerste zeereis kan beginnen, moet het schip eerst gebouwd worden. Na maanden van bouwen, volgen een doop, een tewaterlating en de overdracht voordat het schip aan haar 'maiden voyage' kan beginnen.

In mijn woonplaats Delfzijl worden zeeschepen gebouwd die als grootste zeeschepen in Noord Nederland dwarsscheeps te water worden gelaten. Op dit moment wordt daar de laatste hand gelegd aan een schip dat eind oktober te water wordt gelaten. En moet je eens voorstellen hoe dat zou zijn: 3.000 ton aan staal glijdt binnen vier seconden meters zijwaarts het water in! Eerst die stilte, dan het geluid van hamers waarmee de stempels onder het schip vandaan worden geslagen, spanning neemt toe totdat uiteindelijk het grote stalen gevaarte in beweging komt richting haar element.

Wat een kracht, wat een geweld en wat een magistraal gezicht! Om een idee te krijgen: er worden binnen een paar seconden 3 miljoen pakken suiker in het water gegooid! En al dat geweld wordt veroorzaakt doordat één man op een knopje duwt. Laatst was ik op de werf en daar werd mij verteld dat deze bewuste man al wekenlang naar dat ene moment aan het toeleven is. Dit schijnt het ultieme moment te zijn en hier doen de mannen van de werf het allemaal voor!

Toch wilde ik eigenlijk niet wachten op de tewaterlating van dit bewuste schip om te fotograferen. Bij een scheepswerf in Leer (Duitsland) stond afgelopen vrijdag al de doop en de tewaterlating van een ander nieuw schip op het programma, een uitgelezen kans om dit magistrale moment mee te maken! Om een idee te krijgen van omvang: het schip heeft een lengte van 155 meter en een breedte van ruim 17 meter.

Maar nu even terug naar de tewaterlating. Natuurlijk wilde ik hiervoor een mooie plek opzoeken. Ik had uiteraard tussen de grote menigte op de kade kunnen gaan staan, maar ik had geregeld dat ik mee kon aan boord van de voorste sleepboot. Bij elke tewaterlating zijn namelijk twee sleepboten opgesteld: een aan de voorkant en een aan de achterkant. Zodra het schip in het water wordt gegleden, heeft deze de natuurlijke neiging weer naar de kade terug getrokken te worden (soort vacuüm zuigen). De sleepboten zorgen ervoor dat het schip blijft liggen waar deze hoort.

Zo gezegd, zo gedaan. Rond 10 uur kwam ik aan bij de werf. Direct de werf afgelopen op weg naar de voorste sleper. En als je zo langs het schip loopt valt het eigenlijk pas op hoe hoog en lang zo'n schip eigenlijk is. Gelukkig lag de sleper nog langs de kant. Gezellig onder het genot van een kop koffie met de bemanning gekletst in de brandende zon.

Tijd vloog voorbij en al snel besloot de machinist de motor te starten, waarna ik snel een zwemvest om kreeg, en nog snel wat veiligheidsinstructies voor het geval de sleepboot zou kapseizen. Slik! De trossen gingen los en langzaam dreven we van de kade af. Kort daarop kwamen de hotemetoten aanlopen; na een korte speech werd een fles champagne tegen de boeg kapot gegooid. Enkele ogenblikken later gleed het stalen gevaarte gecontroleerd het water in. Een prachtig gezicht en een fantastische belevenis vanaf een sleepboot!


Foto 1: Het schip nog op het droge met een sleepboot in afwachting.
exif: ISO 100, f/7.1, 1/800 s

Foto 2: De voorkant van het schip.
exif: ISO 100, f/9, 1/640 s

Foto 3: Het schip in beweging haar element tegemoet.
exif: ISO 250, f/10, 1/1000 s

Foto 4: Enorme kracht en spanning op sleepkabels.
exif: ISO 100, f/4,5, 1/1250 s

Foto 5: Het schip en sleepboot nadat de klus geklaard is.
exif: ISO 100, f/13, 1/400 s
Persoonlijk vond ik het erg indrukwekkend om getuige te zijn van deze happening. Ik ben erg benieuwd wat jullie ervan vinden. Hopelijk tot een een tweede blogpost over de wereld van scheepvaart!