Eerste stappen concertfotografie bij U2

Maandag 20 juli en dinsdag 21 juli stond de bekende Ierse band U2 in de Amsterdam ArenA. Velen haten deze band, velen houden van deze band. Toevallig val ik in de tweede categorie en aangezien over smaak niet te twisten valt laat ik het kopje 'muziek' voor wat het is.

Fotoaccreditatie
Als fotograaf, die altijd al gefascineerd is door concertfotografie, is het een droom om eens een echt concert te fotograferen in plaats van de show op het dorpsplein van de plaatselijke topartiest. Maar grote shows betekent ook minder kans op toegang met je DSLR-plunje. Als actief lid van de internationale fansite U2start.com probeerde ik fotoaccreditatie te krijgen voor één van de twee concerten.

Ik had de kaarten allang binnen, namelijk zitplekken voor de eerste avond en veldkaarten voor de tweede avond. Via de Nederlandse beheerder van U2start lukte het me om die fotoaccreditatie te krijgen, alleen gold die voor de tweede avond.



De twijfel sloeg echter toe. Als leek in concertfotografie wist ik niet af van '3 songs, no flash'-regel. Dit houdt in dat je alleen gedurende de eerste drie nummers, meestal een kwartier, mag fotograferen en dan zonder flits. Je staat dan wel in de aparte fotopit rond het podium tussen al je 'collega's' van de dagbladen en tijdschriften. Ik moest een afweging maken als fan en fotograaf.

Na wat contact met Universal over de exacte betekenis van de 3 songs-regel begreep ik dat je hierna de fotopit dient te verlaten en, als je een toegangsbewijs hebt, je via de ingang weer naar binnen kan voor het concert, maar dan zonder je camera. Dit wilde ik niet. Ik wilde graag midden in de actie staan, voor het podium. Als ik na drie nummers weer naar binnen moest via de echte ingang naar het veld zou ik 25.000 man voetvolk voor mij zien staan en zou de weg naar de binnenste ring voor het podium een zinloze opdracht zijn geweest.

Ik besloot mijn spiegelreflex thuis te laten, ging vroeg in de wachtrij staan met mijn Panasonic Lumix DMC FZ8 (hybride met 12x optische zoom) en kwam zowaar door de keuring. Ik rende om 18:15 het veld op en stond 5 minuten later pal vooraan het 360-graden podium. Ik kon de hele avond de foto's maken die ik wilde, alleen wél met inferieur materiaal. Want eerlijk is eerlijk, met een hybride compact concertfoto's maken is toch een stuk minder dan met een goede spiegelreflex en lichtsterke lens.



De foto's
Ik heb het beste er van gemaakt en wist meteen dat ik de juiste keuze had gemaakt. Ik zag de groep fotografen na een kwartier weglopen, toen het nog daglicht was en de geweldige lichtshow nog moest beginnen. Ik heb mijn camera op de diafragmastand gezet, ISO op 800 (bij een Panasonic ben je dan al verzekerd van ruis) en heb rond de 150 foto's gemaakt.

Veertig daarvan zijn aardig gelukt, vind ik. Vooral door de lichtshow kan je geweldig spelen met silhouetvorming en sluitertijd. Nadeel is alleen dat de technische kwaliteit van de foto's niet torenhoog is. De aanwezigheid van ruis is overduidelijk al heb ik met Photoshop in de nabewerking mijn best gedaan de nodige ruis weg te nemen. Hiervoor gebruikte ik Dfine 2.0 van Nik Software.



Achteraf dacht ik er nog vaak aan terug. Ik wil dolgraag nog eens echt in die fotopit staan, alleen wat betreft U2 ben ik teveel fan om na drie nummers alweer op te moeten krassen. Wie weet komt het er ooit nog van. Vrijdagavond heb ik een foto-opdracht voor een outdoor concert op het dorpsplein, ik ben weer terug bij af..