Fotograferen door het vliegtuigraampje

Onder vakantiefotografen is het fotograferen van de wolken vanuit het vliegtuigraam een favoriete bezigheid, is mij verteld. De wolkenpartijen imponeren. Zelf vlieg ik een paar keer per jaar voor reportagewerk, maar ik in het vliegtuig er nooit mijn camera bij gepakt. Een paar weken geleden toch maar wel gedaan. Fotograferen vanachter het ovale raampje vol krassen, vegen en vlekken.

De tas staat meestal in het opbergvak boven mijn hoofd, maar een paar weken geleden was het vak vol en stond de tas voor mijn voeten. Op weg van Zuid-Duitsland naar Schiphol waren er weer mooie wolken te zien en de camera was nu bij de hand. Voor en na het schrale broodje was er tijd genoeg om mijn archief aan te vullen met luchtfoto's.



Het raampje vol krassen en vette vegen en vlekken heeft mij altijd tegengehouden. De vlekken waren met een papieren zakdoekje weg te vegen (of uit te smeren), de krassen en andere beschadigingen van het (kunststof)glas bleven. Maar met het groothoekobjectief tegen het raam gedrukt (zonnekap eraf) kijkt de camera daar meestal doorheen. Al zie ik op sommige foto's nog wel wat kleine onzuiverheden.



Om het objectief tegen het raampje te kunnen drukken heb ik de AF-functie uitgeschakeld. Het zal voor de camera vast niet goed zijn als de AF-motor wil draaien, maar wordt tegengehouden. Belangrijk is uiterard ook de sluitersnelheid. Op kruissnelheid vliegend zal 1/500e minimaal nodig zijn, na de start en voor de landing is een hogere snelheid nodig. 'Flevoland' is met 1/800 gemaakt, zegt de Exif-informatie.



Bij het inzetten van de daling maakte ik de volgende foto, waarin ik in het landschap onder Lelystad herken. Dit is voor mij typisch het beeld door een vliegtuigraam. Een beeld dat door zonlicht vaal is geworden. Geluk speelt een rol: aan de andere kant van het gangpad waren de kleuren mogelijk voller geweest.



Met behulp van 'pseudo-HDR' -combinatie van één foto in een aantal belichtingen- heb ik er de volgende foto van kunnen maken. De wolken zijn iets grijzer geworden, maar dat past bij mijn herinnering aan dit moment.



Er valt nog meer aan te sleutelen, de voorgrond zou iets meer warmte mogen krijgen om diepte in het beeld te krijgen. Voor vandaag laat ik het hierbij. Volgende keer probeer ik weer een plaatsje bij het raam te kunnen bemachtigen. En dan gaat de camera opnieuw niet in het bagagevak boven het hoofd.