Fotografietrip naar een botenkerkhof

In dit verhaal geen (p)review van een camera, handige software, fotografie gadgets of ander fotografie nieuws maar een andere kant van fotografie. De kant waar het uiteindelijk om draait, de kant waar je al het allemaal voor doet, de minstens zo belangrijke kant namelijk: de persoonlijke kant. In dit artikel zal ik beschrijven wat er in me omgaat voor, tijdens en na het nemen van foto's.

Drie minuten voor de wekker word ik op zondag wakker. Het wordt goed weer voor het eerst in lange tijd en mijn nieuwe lens (Canon EF-S 10-22mm F/3.5-4.5 USM) is nog nooit buiten geweest. De Waarderpolder in Haarlem staat op het programma, een industrieterrein met vele mooie oude fabriekshallen. Fototas is al ingepakt en ik kan zo op de fiets stappen. Tegenwind met alleen de zwaarste versnelling die het doet. Als ik er bijna ben blijken de andere versnellingen van de fiets het wel te doen na even terugtrappen.

Eenmaal aangekomen stal ik mijn fiets en begin rond te lopen met de camera om mijn nek. De oude gebouwen zijn mooi maar niet erg fotogeniek, veel nieuwbouw eromheen en de binnenkant is niet te bereiken, helemaal dichtgetimmerd om vandalen (en fotografen?) te weren. Na een aantal foto's besluit ik dan ook dat ik er mee stop. Op zoek naar een ander onderwerp. Achter mij staan wat mensen op een boot die aan de kade van het Spaarne ligt. Na even verder kijken blijken er meer boten te liggen die allemaal aan het vergaan zijn. Nieuw onderwerp!

Ik stap op een boot en begin te schieten maar na 3 foto's komt er een security auto die stopt om me aan te spreken. Of ik toestemming heb gevraagd aan de eigenaar van deze boten. De boten liggen hier om door zijn bedrijf gesloopt te worden en zijn "verboden om te betreden". Na aanwijzingen van de vriendelijke meneer stap ik weer op de fiets (in een lichte versnelling) om toestemming te vragen. Na lang aanbellen geef ik het op, niet thuis. Dan blijf ik wel gewoon op de kade staan en neem ik alleen foto's van de buitenkant.



Ik denk veel na over de composities en instellingen van mijn camera en neem uitgebreid de tijd voor elke foto. Eén voor één werk ik alle boten af. Soms maar één foto per boot, soms wel tien. Tussendoor wissel ik een keer van lens (Canon EF 50 F/1.8 II) maar voor de rest zijn het groothoekfoto's (of breedbeeldfoto's zoals mijn vriendin ze noemt). Na ongeveer vijftig foto's stop ik er mee, pak netjes mijn tas in en begin aan de comfortabele (want voor-de-wind) terugrit.

Op de terugweg denk ik wat aan de film 300 en de geweldige visuele stijl die hierin wordt gebruikt. Een idee voor de nabewerking is geboren.



Eenmaal thuis zet ik de computer aan en stop de geheugenkaart in de reader. Stuk. Geen lampje, helemaal niets.. Voor het eerst de camera met de computer verbinden met een USB-kabel blijkt de enige oplossing. Nu weet ik wel meteen een mooi cadeau voor mijn verjaardag bedenk ik nog snel voordat ik Adobe Lightroom opstart en begin met importeren. Als alle RAW files erop staan begin ik te spelen met wat instellingen.

Meestal werk ik met presets, dit is een verzameling instellingen die je in één keer op een foto toepast. Deze presets zijn te downloaden maar je kan ze ook zelf maken in Lightroom. Als ik tevreden ben exporteer ik de foto's en zet ik ze op Flickr en Photobucket om ze aan de rest van de wereld te laten zien. Vergeet niet om de rest van de foto's te bekijken op Flickr, Gathering of Tweakers of Dutch Photo Zone want groter is in dit geval beter.