Hoezo crisis? Fotograaf in China.

Uit mijn laatste artikel 'Hoe fotografeer je een wolkenkrabber?' is op te maken dat de Chinese economie groeit als kool. In de grote steden zoals Beijing, Hong Kong en Shanghai schieten nieuwe shoppingmall's als paddestoelen uit de grond. Het straatbeeld wordt gedomineerd door een opvallend jong wagenpark met een hoog gehalte aan exorbitant dure Westerse automobielen.

Merkengek als de Chinezen zijn geven ze graag geld uit om hun nieuwe welvaart te etaleren met modieuze kleding van toonaangevende Italiaanse fashion brands. De Chinese consument heeft er weer zin in!



MacDonalds-generatie
Leven en werken in het huidige China is vooral dynamisch. Er gebeurt erg veel in een enorme sneltreinvaart. Beijing wordt ook vaak 'de snelst veranderende stad ter wereld' genoemd en dat kan ik volmondig beamen. Ook Shanghai maakt zich op voor de World expo 2010 en is met grootse projecten in de weer.

Economische vooruitgang heeft natuurlijk ook z'n schaduwzijde. Door de oprukkende verwestering is er in mijn beleving een enorme erosie gaande van Chinese tradities. Duizenden jaren oude wijsheden zijn niet meer in zwang bij de jonge MacDonalds-generatie die meer geinteresseerd is in hun iPhone of felbegeerde Gucci tas. Het is opmerkelijk dat hun ouders veertig jaar geleden niet eens een radio hadden en popmuziek tijdens de culturele revolutie werd afgedaan als verderfelijke westerse producten.

Westerse Fashion
Persoonlijk ben ik gecharmeerd van Aziatisch vrouwelijk schoon en het verwondert mij des te meer hoezeer het Westerse uiterlijk tot schoonheidsideaal is verheven. Elk zichzelf respecterend Chinees reclamebureau huurt met vaste regelmaat Westerse modellen in voor campagnes. Er zijn zelfs al veel modellenbureaus te vinden die zich helemaal op deze lucratieve markt hebben gestort. Voor menig buitenlandse student is het zelfs een mogelijkheid om een extra zakcentje te verdienen.

Italiaanse modehuizen zoals Gucci, D&G, Louis Vutton, Ferragamo en Armani doen momenteel goede zaken in China en openen elke maand wel ergens een nieuwe outlet. Het lijkt erop alsof de bomen tot in de hemel groeien en dat feest zal het komende decennium nog wel aanhouden.



Veelkleurigheid en verwondering
Als fotograaf ben ik vooral verwonderd door de veelkleurigheid en dynamiek van de Chinese samenleving. Ook de contrasten spreken tot mijn verbeelding. Zo loop je een fancy shoppingmall uit en om de hoek vindt je een eeuwenoude Boedhistische tempel. En 500 meter van een Gucci shop verkopen straatventers sokken voor een habbekrats.



Het is zonder meer een bont geheel met een totaal andere esthetiek dan de Nederlandse. Daarom had ik de eerste maanden in China ook serieus last van een cultuurshock moet ik zeggen. Na dik vier jaar ben ik er inmiddels helemaal ingeburgerd en gewend aan deze verschijnselen. Voor een Amerikaanse stock agency, gevestigd in Seatlle en Beijing, fotografeer ik veel van het moderne straatbeeld maar ook de traditionele volksbuurten.

Veel van de Beijingers leven nog steeds in de kenmerkende hutongs in het oude stadshart.
Dat zijn smalle steegjes met uitsluitend laagbouw met een zogenaamde courtyard waar in vervlogen tijden de notabelen woonden in de directe omgeving van de Verboden Stad, het majestueze paleis van de Emperor.

Professionele fotografie in China
Door de ontstuimige groei neemt professionele fotografie in China ook een grote vlucht. Er is een ruim aanbod aan goed geequipeerde fotostudio's en steeds meer Europese en Amerikaanse fotografen wagen de oversteek vanwege de aanhoudende recessie op hun thuismarkten. De taalbarriere is nog vaak een knelpunt, maar steeds meer jonge, goed opgeleide Chinezen spreken een aardig mondje Engels.

Toch is het voor Westerlingen zaak de Chinese cultuur te leren begrijpen die totaal anders is dan de onze. Chinezen willen vooral eerst een relatie opbouwen en kijken daarom de kat uit de boom voordat ze met je in zee gaan. Ons Westerse geduld wordt op die manier aardig de proef gesteld!

Komt het tot een opdracht dan is de Chinese klant ook echt Koning. Een briefing is vaak onduidelijk en gaandeweg moet je proberen uit te vogelen wat men nou precies wil. Ook wil men de vrijheid hebben om te wijzigen en veranderen totdat het helemaal naar hun zin is. Die onverwachte dingen moet je in je prijs incalculeren wat vaak lastig is.



Hoezo crisis?
Van een crisis is in China momenteel dus weinig te merken alhoewel dit jaar niet was zoals voorgaande. Natuurlijk gaat zo'n wereldwijde crash heus niet aan China voorbij maar hun economie blijkt veerkrachtiger dan de Europese. Daarbij wil ik toch ook opmerken dat het Chinese succes vooral is te danken aan hun tomeloze inzet. Hun werklust en commitment ligt op een hoger niveau dan wat ik in Nederland heb gezien.

Chinezen zijn een nijver en ondernemend volk waar wij Nederlanders best wat van kunnen leren. Als we de handen ineen slaan kunnen we de crisis het hoofd bieden en er zelfs winst uit halen. Welke winst precies? Misschien de gedachte dat we meer oog hebben voor elkaars belangen waardoor het gras in je eigen tuin ook groener wordt..