Gisteren aan het eind van de middag gingen we met een groepje van de fotoclub naar de aanbouw / afbraak van een snelweg bij Venlo. Onze voorzitter rijdt daar dagelijks langs en leek het een interessant onderwerp om vast te leggen. Nu heb ik niet zo veel met het onderwerp, maar het leuke aan de fotoclub is natuurlijk dat je dingen probeert die je normaliter niet zo snel zou proberen. Het was gezellig, maar achteraf gezien had ik beter een avondje voor de televisie kunnen spenderen..

Aangekomen bij Venlo gingen we aan de slag om de afbraak van de oude snelweg op de foto te zetten. Zo op het eerste gezicht indrukwekkend; diepe zandafgravingen met daaruit opstekkend een viaduct dat reeds half gesloopt was. De brokstukken van het laatste stuk viaduct dat gesloopt was bevond zich nog een tiental meter lager dan waar het origineel geplaatst was.

Het valt echter tegen om de indruk die je er krijgt goed vast te leggen op de foto. Machines, wegen, auto's, bos, allerlei verschillende kleuren vechten in de achtergrond van je foto om aandacht waardoor het moeilijk is om vast te leggen wat je aandacht trekt. Een goede manier is dan vaak om er erg dicht op te kruipen; een detail kan een dergelijke ravage ook goed weergeven.

Tijdens het fotograferen op een bouwterrein komt er ook het nodige zand in je schoenen terecht. Best storend, dus de camera even aan de kant zetten en aan de slag om je schoenen weer zandvrij te krijgen. Op zo'n moment kun je voor je camera beter een stevige en horizontale ondergrond kiezen. Zelf was ik dus niet zo handig; mijn camera leek solide te staan op het stuk schuin aflopende beton. Nog amper mijn aandacht bij mijn schoenen hoorde ik echter opeens een hard klap. Geschokken omkijkend ontdekte ik mijn kostbare camera een meter lager dan waar ik hem achtergelaten had; in het zand.

Nadat mijn hart weer begon met kloppen heb ik uiteraard direct mijn camera uit het zand opgeraapt en ben ik onmiddelijk begonnen met het weghalen van het zand. Een blaasbalgje voorzien van een borsteltje heb ik minstens een kwartier gehanteerd voordat ik mijn camera weer grotendeels zandvrij had. De camera was via een ander betonblok in het zand belandt en is nu dus voorzien van enkele krasje om me in de toekomst te blijven herinneren aan dit pijnlijke voorval.

Ook op mijn Canon 24-70L f/2.8 lens zitten nu een aantal krasjes, maar wellicht dat een minder degelijke lens de klap wel helemaal niet overleeft had. Het lijkt er nu op dat er, behalve wat krasjes, verder niks aan de hand is met mijn camera. Nouja, los van enkele klepjes en knopjes die soms, aan de hand van een knarsend geluid, duidelijk maken dat nog niet al het zand verdwenen is.

Als het kalf verdronken is dempt men de put; tijd om binnenkort toch maar eens te gaan zoeken naar een goede verzekering. Wellicht is de schade een volgende keer wel veel ernstiger.


Een pijnlijke herinnering..