Sinds kort is fotografe Liesbeth van Asselt
als blogger actief op Photofacts. Wij,
Fotogroep Windmolenbroek te Almelo, hadden haar vlak daarvoor uitgenodigd om een presentatie te geven ter gelegenheid van onze jaarlijkse fototentoonstelling. Deze tentoonstelling wordt dit jaar gehouden in de Centrale Bibliotheek in Almelo.
Van te voren natuurlijk al even op
haar website zitten neuzen en al een aardig idee gekregen van haar werk. Mooie goede foto's, met vaak een licht humoristische ondertoon, ook door het commentaar dat ze er zelf bijzet.
De avond, die om 19.30 uur begon, had ze in tweeen gedeeld; voor en na de pauze. Voor de pauze liet ze foto's van één van haar Namibië reizen zien en na de pauze foto's uit Nederland, bijna uit haar achtertuin. Ze gaf er de boodschap bij dat je niet ver hoeft te reizen om mooie foto's te maken. En dat klopt, het was eigenlijk meer een understatement.
Veel bekend werk voorbij zien komen, maar door het gepassioneerde enthousiasme waarmee Liesbeth de foto's begeleidt van commentaar kregen ze toch weer meer diepte. Hierdoor bekeken we ze met andere ogen dan wanneer ze commentaarloos gebleven zouden zijn.
Zoals Liesbeth zelf vertelde is ze niet echt een 'registrerend' fotograaf, maar meer op zoek naar de iets ongewonere andere dingen. Die vindt ze vaak in details. Details die veel mensen over het hoofd zien. Een kraai die over een zandduin loopt of huppelt en daarbij een mooi verlopen zandspoor achterlaat. Het lijnenspel in de zandduinen, een verlaten diamantdorp met een klein huisje waar slechts circa tien minuten per dag licht door een klein raam stroomt en waar je dus echt op tijd bij moet zijn!
Een acacia die zich tussen de rotsen omhoog worstelt om maar licht te kunnen vangen. Ik zou zo alle foto's kunnen beschrijven, maar kijk op haar website mocht je dat nog niet gedaan hebben. Twijfel heeft mij beslopen omtrend mijn plannen om volgend jaar naar Kenia te gaan, om misschien toch voor Namibië te kiezen.
Na de pauze werk van haar uit Nederland, ook van de regenachtige workshop '
Bosfotografie', en door Liesbeth haar enthousiasme zou je het ook nog leuk gaan vinden in de stromende regen in het bos!
Wat mij het meest is bijgebleven van de Nederlandse presentatie zijn de foto's van de zwijntjes, niet door de hoge aaibaarheidsfactor van deze biggen, maar door hoe ze op de foto gezet zijn door Liesbeth en hoe die foto's tot stand zijn gekomen, klimmend en springend zijn deze beestjes over haar heen gegaan om tenslotte tegen haar aan in slaap te vallen, en dan kan je natuurlijk niet anders dan ze vastleggen.
Vragen die er gesteld werden wist Liesbeth op een duidelijke deskundige manier te beantwoorden met de nodige tips om ook eens wat anders te proberen. Iedereen van de fotogroep was onder de indruk van haar werk en de presentatie an sich. Er gingen na afloop ook al geluiden op om eens een workshop bij haar te gaan volgen. Wie weet.

Dit artikel is een gastblog van Ruud van Ravenswaay. Ruud is lid van Fotogroep Windmolenbroek. Hij is al ruim 30 jaar bezig met fotograferen en een groot liefhebber van zwart-wit fotografie. Daarnaast is hij eigenlijk ook liefhebber van allerlei soorten fotografie via architectuur naar natuur naar straatfotografie.