Vakantie fotograferen op 50mm f/3.2

Een paar weken geleden ben ik, samen met mijn vrouw en zoontje Mika, op bezoek geweest bij mijn zusje in Engeland. Zij woont daar samen met haar man en hun dochtertje. Nu vlogen we met Ryanair; lekker goedkoop en ook nog eens de kortste verbinding. Aan beide zijden was het vliegveld zo nog op geen uur autorijden bereikbaar. Nadeel is dat Ryanair flinke beperkingen heeft op de bagage, dus dat vroeg om beperking in camera en objectieven.

Bij Ryanair mag je per persoon 10 kilogram handbagage meenemen en met bijbetaling kun je per persoon ook nog één koffer van maximaal 15 kilogram in het ruim laten vervoeren. Nu is dat doorgaans 20 kilogram en als je koffer al vijf kilo in neemt, dan blijkt dat behoorlijk krap te worden. Hoewel we voor zoon Mika meer moesten betalen dan voor onszelf, mag je voor hem geen koffers meenemen (en moet hij gedurende de vlucht op schoot zitten).

Maar goed, het kwam er op neer dat we aan het maximale gewicht zaten bij het inpakken. Vandaar dat ik besloot niet mij volledige fototas mee te nemen op vakantie. Alleen de Canon 5D mark II, een 50mm f/1.4 objectief en mijn rapidstrap gingen mee in de handbagage.

Nu vind ik het op zich ook helemaal niet erg om me gedurende een periode te beperken tot één vast brandpuntsafstand. Sterker nog, ik vind het wel leuk. Het vraagt net dat beetje extra creativiteit om de foto te krijgen die je zoekt. Ik besloot mezelf nog wat verder te beperken en alleen te schieten op diafragma f/3.2.

Nu is f/3.2 een diafragma dat me erg goed bevalt op de 50mm. Bij het fotograferen van een portret met deze instelling bij dit objectief ben je er vrijwel zeker van dat het gezicht van je onderwerp helemaal scherp is. Je zult dus niet zo gauw scherpe ogen met een storende onscherpe neus krijgen. Iets dat je bij f/1.8 of f/1.4 gemakkelijk kan gebeuren.



Op bovenstaande foto is Oom John gezellig met Mika aan het spelen. Mijn vrouw zit op de achtergrond. Oké, ik moet toegeven dat de foto niet helemaal scherp is. John is een klein beetje bewogen. Iets om nog beter op te letten tijdens het nemen van de foto.

Overigens heb ik in totaal gedurende de korte week die we bij mijn zusje op bezoek waren slechts 90 foto's geschoten. Niet bijzonder veel dus.



Tijdens een wandeling langs een groot meer vlak bij de woning van mijn zusje kreeg nichtje Ilse steeds steentjes in haar schoenen. Ze dook dan regelmatig op de grond om die er zo snel mogelijk weer uit te halen. Veel nut had het niet, want tien meter later kon ze opnieuw beginnen. Dat kwam dan weer voornamelijk omdat ze express aan het sloffen was.



Deze laatste foto van Mika en Ilse samen is wat rommelig, maar omdat beide er op de foto zo enthousiast opstaan vind ik hem persoonlijk toch erg geslaagd. Fototechnisch gezien kan ie zeker beter, vooral als je kijkt naar de omgeving.

We waren hier aan het rondkijken op een kinderboerderij. Mika vind het erg leuk om vanuit zijn wagen liggend op zijn buik over de rand te kijken en Ilse wilde graag even met Mika poseren.