|
 |
 Reinoud | maandag 25 januari 2010, 00:07 Dat is precies wat ik dacht toen ik die foto voor het eerst zag: dit wordt de zilveren camera. Niet alleen klopt de foto technisch, ik vind het ook uitzonderlijk dat iemand meteen na zo'n incident (en net zelf ontsnapt aan die aanrijdende auto) naar die plak rent en dan zo'n foto maakt (of dat een positieve eigenschap is van de fotograaf laat ik in het midden).  Maar inderdaad: deze foto vertelt het hele verhaal. Geen prettig verhaal, maar dat was het nou eenmaal niet. Een terechte winnaar. |
|
 |
 Arno | maandag 25 januari 2010, 02:19 Inderdaad: terechte winnaar!
|
|
 |
|
Dit is inderdaad nou net een foto die hele hele verhaal in één beeld samenvat. Hoe cru de foto en het verhaal dan ook is, een terechte winnaar!
|
|
 |
|
Robert | maandag 25 januari 2010, 07:27 Inderdaad wat je zegt Reinoud, dat waren ook mijn eerste gedachten... DIT wordt hem. Overigens vond ik sommige inzendingen bedenkelijk, met name die serie van Peter Blok. Elke willekeurige amateur had dit kunnen maken. Waarom die serie (over de landmacht dagen) wordt genomineerd.. schiet mij maar lek.
|
|
 |
tonv | maandag 25 januari 2010, 18:06 @Reinoud
De fotograaf was kennelijk op het juiste moment op de juiste plek. De foto verbeeld een tragische gebeurtenis en is daarom uniek en winnaar. Maar wat maakt de foto technisch in jouw optiek dan zo kloppend?
|
|
 |
|
Pim had inderdaad 'de mazzel', om 'on the right time, on the right place' te zijn.
Maar hij heeft het wel perfect gedaan!
Ten eerste was het incident natuurlijk ongelovelijk schokkend; hij moet deze plaat wel in 'no time' geschoten hebben.
De politie had hem waarschijnlijk al weggestuurd, nog voordat hij zijn diafragmakeuze had kunnen bepalen.
Deze foto is zó enorm raak!
De kracht zit hem in de aktie, het moment.
Niet in techniek, maar zo gaat dat heel vaak met foto-journalisten, lijkt me.
|
|
|
Reinoud | maandag 25 januari 2010, 20:02 Hij had niet alleen de mazzel. Hij stond op een plek waar meerdere fotografen stonden. Maar hij had als enige de tegenwoordigheid van geest om meteen naar de goede plek te rennen en de foto te nemen voordat de politie erbij was. Dat maakt hem als fotograaf uitzonderlijk.
En met technisch kloppend bedoel ik dat de belichting klopt, de scherptediepte precies goed is (de bus op de achtergrond is net zo onscherp dat je de ontzetting ziet, maar de focus ligt toch op de voorgrond, en er zitten ook nog eens een paar duidelijke diagonale kijklijnen in de compositie. Dat zijn nou niet dingen die ik in 1 seconden voor elkaar krijg...
|
|
 |
EdC | maandag 25 januari 2010, 20:42 Ik neem aan dat hij toevallig ook camera met een goed objectief bij de hand had. Geen 70-200, aan de scherptediepte te zien.
Als ik mij de tv-beelden van 30 april voor de geest haal, dan had hij enige tijd om deze foto te maken. De politie kwam niet heel snel in actie, met uitzondering van de agent die zelf bijna was aangereden en al snel een kort gesprek met Karst T kon aanknopen. Dat hij er snel bij was lees je mogelijk af wel af aan de kijkrichting van de agent en de familie in de bus. Hoewel dat ook kan wijzen op een late actie van de fotograaf. De klap is voorbij en nu kijkt iedereen weer naar de slachtoffers.
We zullen wel nooit weten wat een amateur-fotograaf had gedaan die daar op dat moment had gestaan.
|
|
 |
Margo | maandag 25 januari 2010, 22:56 Ik had deze foto nooit gemaakt. Ik heb altijd de neiging bij akelige beelden de camera te laten zakken.
|
|
|
Reinoud | maandag 25 januari 2010, 23:07 Toch is dat wat een profressional ook moet doen. Een journalist maakt niet alleen foto's van leuke gebeurtenissen. Ik fotografeer (in een hele andere context) ook wel dingen die ik zelf niet leuk vind. Maar die beelden kunnen voor anderen ook belangrijk zijn.
|
|
|
tonv | dinsdag 26 januari 2010, 00:14 Ik blijf erbij dat de fotograaf die dag het geluk aan z'n zijde had en zoals EdC opmerkt ook het juiste objectief op z'n camera. Het ziet er verder niet uit als haastwerk en technisch gezien kun je een foto in de nabewerking corrigeren. Wat je Pim kunt toeschrijven is professionaliteit om het gruwelijke tafereel adequaat vast te leggen. Esthetisch gezien kan ik me betere foto's voorstellen maar dat is waarschijnlijk niet aan de orde.
|
|
|
|
Robert | dinsdag 26 januari 2010, 07:33 Mijn ervaring is dat je, op het moment dat dit soort dingen gebeuren, een soort van adrenalinestoot krijgt die ervoor zorgt dat je op dat moment niet de ernst van de situatie inziet en je de mogelijkheid geeft dit soort foto's te maken. Achteraf gaat dan het hele gebeuren een plaats krijgen en dan kun je wel even verrot zijn.
|
|
|
Reinoud | dinsdag 26 januari 2010, 08:07 Tony: heb je het interview gezien dat hij indertijd bij Pauw en Witteman gaf?
|
|
|
tonv | dinsdag 26 januari 2010, 09:27 @Reinoud
Nee, dat heb ik helaas niet gezien.
|
|
|
|
Arjan de Graaf | dinsdag 26 januari 2010, 10:28 Daarom lopen dat soort fotografen ook met 2 body's om de nek/over de schouder. Op de een een 70/200 , op de ander een groothoek(16/35) of standaard lens(24/70). Zo kun je 99 van de 100 keer alles vast leggen..
En dat je verrot bent na zo iets.... ja dat kan ik me goed voorstellen.
Ik wordt ook niet blij van een ongeluk waar een zwaar gewonde of dode bij is, maar helaas hoort dat ook bij het werk..
|
|
|
Margo | dinsdag 26 januari 2010, 13:50 Daarom zou ik nooit fotojournalist zijn. Ik fotografeer alleen wat iets met mij doet in positieve zin. Voor mezelf en de liefhebbers.
|
|
 |
|
Vind het nog steeds heel erg bijzonder deze foto, ook omdat het allemaal in mijn woonplaats is gebeurt misschien. Het moment is precies goed vastgelegd, met de bus daar nog achter, dat de gebeurtenis heftig is dat lijkt me logisch.
|
|
|
|
Peter | woensdag 27 januari 2010, 18:54 Persoonlijk zit ik niet op dit soort foto's te wachten. Ik wil daarbij wel opmerken dat het niet de schuld van de fotograaf is dat een aanslag als deze vlak voor je neus plaatsvindt. Misschien voor onderzoek of waarheidsvinding is een foto als deze nodig (we hoeven maar aan oorlogsfoto's te denken om de geschiedenis te reconstrueren). Wordt de foto genomen voor de sensatie, dan zeg ik nee. Dat is voor mij persoonlijk een brug te ver.
|
