Goede doelen wel of niet laten betalen

Wat kan je een goede-doelenorganisatie in rekening brengen? Kan je het eigenlijk wel maken een goede-doelenorganisatie wat in rekening brengen? Een vraag die elke fotograaf zichzelf een keer zal stellen. Verslag van een internetdiscussie.



Tijdens een opleiding werd mij ooit duidelijk gemaakt dat weldoeners bestaan, maar niet rijkelijk over de aardkloot zijn verspreid. Achter goede doelen schuilen organisaties met in de kantoren mensen in betaalde functies. Met zoals overal elders directies, managers en andere medewerkers die als collectief en als personen naast het goede doel ook hun eigen belangen dienen.

Ik kom op deze boodschap door een discussie binnen de LinkedIn-discussiegroep Professional Photography, aangezwendeld door de in Dubai werkzame fotografe Tiffany Schultz. Zij is gevraagd om foto's te maken tijdens een galadiner van het World Food Program; een organisatie van de Verenigde Naties die voedsel verstrekt aan vluchtelingen en mensen die getroffen worden door grote natuurlijke of menselijke catastrofes.

Shultz schreef dat zij foto's heeft gemaakt voor een tijdschrift en medewerkers van de logistieke tak heeft geportretteerd. Daarop kwam de vraag 'wat werk' te doen tijdens een conferentie en een galadiner. Ze vroeg deelnemers aan de discussiegroep om raad. Wat kan je zo'n organisatie in rekening brengen?

Niet gratis
Uitgaande van de reacties blijken de professionele fotografen er niet erg enthousiast om hun werk voor een organisatie als het WFP gratis te verrichten. En als zij het al gratis zouden willen doen, dan toch zeker met een bericht van wat het werk zou moeten kosten. De aanpak verschilt verder per fotograaf. De één stelt voor een rekening te sturen voor het volle bedrag, met een korting die je wilt geven voor charitatief werk. De ander stelt voor een rekening te sturen, om na betaling de winst geheel of gedeeltelijk als donatie terug te storten.

De Canadese fotograaf Joseph Furtado stelt dat het WFP als onderdeel van de Vereenigde Naties geen andere status hoeft te krijgen dan andere instellingen van die organisatie. Hij stelt: 'Denk je dat de advocaten, technici, diplomaten en anderen hun werk gratis doen?' het lijkt mij een een goed uitgangspunt voor een fotograaf: als anderen voor hun werk voor een organisatie worden betaald, dan hoeft de fotograaf zijn diensten niet gratis en voor niets aan te bieden.

De Amerikaanse fotograaf Paul Sivley reageert daarop door te stellen dat non-profit organisaties niet bestaan en dat ze geld hebben voor websites en videoproducties. Zo nu en dan komen er inderdaad ook van Nederlandse organisaties berichten naar buiten waaruit blijkt dat ze budget hebben voor projecten voor leden- of fondsenwerving.


Geen betaling nodig?

Het gaat bij deze vraag om werk voor professioneel geleide 'non-profit' organisaties. Wat nu als een organisatie van vrijwilligers je vraagt en waarvan het doel je persoonlijk aanspreekt? De lokale dierenbescherming, bijvoorbeeld. Dan is het misschien geen gek idee om dan toch de prijs voor de activiteit te noemen.

Fotografie heeft een waarde, anders zou er niet om worden gevraagd. Die waarde mag je in euro's vertalen, anders maak je 'waardeloos' werk. In de gesprekken over de opdracht kun je dan alsnog bepalen of je een korting weggeeft, of het hele bedrag als een sponsorbijdrage ziet. In dat geval is het werken met facturen over en weer fiscaal de beste manier om inkomsten en bedrijfskosten te verantwoorden, zal elke boekhouder je kunnen vertellen.

Terzijde
De discussiegroep Professional Photography is overigens begin 2008 opgezet door de in Nederland niet onbekende internetprofessional en fotograaf Elja Trum.

Tot slot dan nog een link naar een bericht dat in de discussiegroep wordt aangehaald: klik hier.