Een bezoekje of zes aan de Hoge Veluwe heb ik er inmiddels weer op zitten. Je komt veel met vergelijkbare foto's thuis en de uitdaging is om er wat bijzonders van te maken. Heel wat technisch geschikte 'portretjes' van een burlend hert of van een hinde. Mooi, en niks mis mee, maar zo komen ze er per honderd vandaan.

Mijn hoofddoel was dan ook een ding: ik wilde gebruik maken van de actie en beweging die de bronst met zich meebrengt. En dat betekend dus proberen, proberen, proberen en heel veel prullenbak werk.

Ik moet zeggen, na een aantal bezoekjes is het erg leuk om te ontdekken dat je hun gedrag kunt gaan voorspellen: een paar hindes dwalen af van de groep waarover het plaatshert heer en meester is. Voor het hert is het het makkelijkst als zijn kudde bij elkaar is, dat verdedigd makkelijker tegen concurrentie. Dus soms zie je dan wat hindes afdwalen en dan is het een kwestie van wachten tot het plaatshert langzaam om ze heen drentelt en met een duidelijke roep ze weer terug jaagt.

Soms probeer een jong mannetjes hert zich te verschuilen tussen de dames. Zo ook vandaag. Wanneer het mannetje dit doorheeft dan is het geen drentelen meer wat hij doet, hij jaagt dan met een korte sprint het dier de kudde uit. Na zes bezoekjes had ik het geluk dat het dit keer precies waar ik stond opgesteld gebeurde en dat ik er al op had gehoopt: mijn iso stond op 100, mijn diafragma op f/16 zodat ik nog slechts een sluitertijd van 1/60e overhield.

Zodra de sprint werd ingezet was het ratelen met acht frames per seconde. Een van de twaalf opnames had een mooie pose, een mooie onscherpte en het meest belangrijk, dankzij het meetrekken van de camera met de actie een zo goed als scherp oog. Beter dan dit ga ik ze aan de wildbaan niet fotograferen ben ik bang.