Wild Life Photographer of the Year lezingen

Een tijdje geleden vertelde vrienden mij over lezingen die ze hadden bijgewoond in het Museon in Den Haag ter ere van de Wild Life Photographer of the Year 2008. Dit is 's werelds meest prestigieuze wildlife fotowedstrijd en het Museon heeft op het moment een expositie van de winnende foto's van vorig jaar.

Tijdens deze expositie werd er elke maand een lezing georganiseerd waarbij een winnaar foto's lieten zien en het verhaal erachter vertelde. De eerste lezing was op 30 oktober met Steve Winter (overall winner 2008), gevolgd door Jan Vermeer op 20 november en Martijn de Jonge op 1 februari. Afgelopen zondag was de laatste van de vier lezingen en ik was er bij.

Als ik dit eerder had geweten was ik ook naar de andere lezingen gegaan en had ik het natuurlijk ook hier gemeldt, misschien een goede tip voor volgend jaar.



Bij deze presentatie stond het werk van fotograaf Kobe van Looveren centraal. Kobe won onlangs de Eric Hosking Award van de BBC World Wildlife Photographer of the Year en in 2000 de titel Young Wildlife Photographer of the Year. De lezingen waren opgesteld als tafel gesprek waarbij fotograaf/ecoloog Ruben Smit onder begeleiding van een fotopresentatie de fotograaf interviewde. Hierbij kwamen techniek, motivatie en alles wat erbij hoort aan de orde.

Ondanks zijn jonge leeftijd had Kobe toch ervaring met analoog (film en dia) en met digitaal fotograferen. Van beide benut hij dan ook de voordelen. Ook worden speciale foto's in meer detail besproken, zoals natuurlijk de winnende exemplaren.

Centraal in het gesprek stond "verder te kijken dan het voor de hand liggende". Voorbeeld hiervan is macro fotografie waarbij je het kleine bijna onzichtbare detail sterk vergroot kan vastleggen. Ook de kijkhoek die je kiest voor je foto is van belang, deze hoeft niet altijd vanaf ooghoogte te zijn; kikvors perspectief of juist ver van bovenaf kan in een heel mooie foto resulteren.

Een derde aspect is de compositie. Zo kan je er juist voor kiezen om te focussen op een ander object dan het belangrijkste. Door bekende vorm en of kleur wordt het toch herkent terwijl je eerste aandacht richting het gefocusseerde deel zal gaan. Hierdoor wordt je door de foto heen geleidt als een verhaal.

Met de presentatie was duidelijk rekening gehouden met een publiek met interesse voor, maar onervaren in, fotografie. Een hoop tips en regels passeerde de revue en deze werden duidelijk uitgelegd voor het publiek. Voor de ervaren fotograaf misschien gesneden koek maar altijd goed om de basisregels te herhalen. Toch was het als ervaren fotograaf wel interessant om de presentatie bij te wonen gezien er zoveel meer is bij fotografie dan alleen tips, trucks en regeltjes.

Om eerlijk te zijn vond ik niet alle in de presentatie getoonde foto's even geweldig. Ik kon het af en toe niet helpen te denken: 'He, zo'n foto heb ik ook’. Daar werd soms zelfs aan toegevoegd: 'maar dan beter'. Begrijp me niet verkeerd, er zaten geweldige foto's tussen, hij is tenslotte een van de winnaars. Maar ik had niet voortdurend een 'wauw' gevoel bij de foto's. Iets dat bij voorgaande presentatie wel het geval was (is mij verteld door mede critici). Volgend jaar zal ik dan ook weer van de partij zijn. Vanaf het begin dit maal.



Bij het toegangskaartje voor de lezing behoorde ook toegang tot de Wild Life Photography of the Year 2008 expositie. Dat lieten we niet aan ons voorbij gaan natuurlijk. Hier waren zeker foto's met een duidelijk 'wauw' gevoel. Toch is er nog steeds enig discussie over de winnaar van vorig jaar.

De winnende foto van een zeer zeldzame sneeuw luipaard is geschoten door de camera een lange tijd met een laser trigger in het veld te zetten. De criteria van de wedstrijd zijn natuurlijk compositie, aard van het dier maar ook de moeite en zeldzaamheid van de foto. En deze foto is bijna onmogelijk om te maken gezien de zeldzaamheid van het dier, helemaal zo scherp en met die expressie.

Daarnaast heb je de normale ontspanner, de draadontspanner, de afstandbediening en naar mijn idee is de laserontspanner daar weer een overtreffende trap van. Men weet ook nooit waar de jury precies op oordeelt. En juist om die rede kan ik ook een aantal mensen hier van Photofacts aanbevelen om eens een poging te wagen met een inzending.

De inzendingen voor Wild Photographer of the Year 2009 zijn reeds begonnen. Je hebt tot 27 maart de tijd om nog in te zenden. Kosten om mee te doen zijn 20 pond. Hiervoor kun je drie foto's per categorie inzenden. Kijk hier voor meer details.