Eén van de weinige keren dat ik meteen 'ja' heb geantwoord bij het horen van het onderwerp. Ik ben pas nadien gaan nadenken over de invulling ervan. Er waren enkele voorwaarden van buitenaf, en enkele voorwaarden die ik mezelf heb gesteld. De belangrijkste voorwaarde voor mij is dat het niet zo'n frikandel in een vaatwasserfoto mocht worden. Hierbij doel ik te zeggen, twee onderwerpen die ontzettend vloeken met elkaar.

Het is voor mij ontzettend afgezaagd om een model in een baljurk voor zo'n vliegtuig te zetten bij wijze van spreken. Daarnaast wilde ik er een humorischtische foto van maken. En de luchtmacht moet er positief uit springen. Ik wilde er dus ook absoluut geen babeshoot van maken. Dat is iets dat ik zowiezo niet in mijn portfolio heb, en er niet in wil hebben. Ook moest de foto herkenbaar zijn, maar ook verenigbaar met mijn manier van opnemen die nooit de werkelijkheid weer geeft.

Het Nederlandse daglicht vind ik echt te verschrikkelijk voor woorden. Uit alle vragen en stramienen die van te voren waren opgelegd door mijzelf en extern kwam ik tot de volgende vragen die opgelost moesten worden:

- Hoe moeten mensen bij een vliegtuig staan?
- Wat trekken ze aan?
- Hoe ruim kader ik een beeld, te veel geeft verlies?
- Hoe zet ik een vliegtuig in het licht, het is een groot object?
- Hoe combineer ik de 2 voorgaande vragen?
- Wat heb ik nodig aan hardware?
- Welke modellen zoek ik ervoor uit?
- Hoe kan ik snel werken?

Gelukkig heb ik een stortvloed aan ideeën in mijn hoofd, en zodoende kreeg een plan vorm waarbij ik wilde uitbeelden dat een aantal stewardessen zijn verdwaald op een luchtmachtbasis. Ze komen bij een F-16 vliegtuig aan, en staan zichzelf gruwelijk hard af te vragen of ze nu het juiste vliegtuig hebben gevonden.

Natuurlijk vind de piloot in het vliegtuig het helemaal oké als er eentje wil mee vliegen op de vleugel. Van dit idee heb ik vervolgens een tekening gemaakt waaraan de hand daarvan we vooruit zijn gegaan.

Helaas bestond er alleen een algemeen idee van hoe de locatie uit ging zien waar we heen gingen. Desondanks alles zorgvuldig was gepland was dat de enigste variabele.

Ik heb nog nooit in mijn loopbaan als fotograaf een vliegtuig in het licht gezet. Daarom had ik me er ook maar op voorbereid door voor dat event teveel spullen mee te nemen. Liever teveel mee nemen, dan daar staan, en je komt wat tekort.

Om een vliegtuig in het licht te zetten moet je het gaan vergelijken met een groot vlak, dat ook nog eens van links naar rechts diepte en verloop heeft. Om even een tussenweggetje te noemen, je ziet wel eens foto's op internet waarbij je in de breedte van 35 centimeter (een model) al een gigantisch verloop van licht ziet. Vaak bij de strobistkitjes omdat ze die te dichtbij zetten. Dit wilde ik dus niet hebben bij het vliegtuig.

Onderstaand is een live voorbeeld van de 'inverse quare law'. Wat het betekend moet je maar eens aan een wijsneus op een fotoforum vragen. Want ik kan er geen berekening van maken, ik weet alleen wat het doet. In de practijk zie je, dat hoe verder een licht is verwijderd van een object, hoe geleidelijker het licht gaat verlopen.

Meet je het licht dichtbij een flitsunit, je meet f/22, dan kun je een stap verder achteruit al f/16 meten, 3 stappen achteruit f/11 en na een eindje hollen f/4.0

Flitsunit -> |f/22 ---|f/16 ------|f/11 ------------|f/8.0 ----------------------------------|f/5.6 -------

Wat houd dat in voor je lichtverloop? Dat het veel minder sterk gaat verlopen naarmate de afstand groter wordt. De schaduwen worden daarbij wel harder. Vind ik dat erg? Nee, zonlicht is ook hard.
Conclusie, om een vliegtuig in het licht te zetten moet je lichtbron waarmee het vliegtuig wordt aangestraald een eind weg staan. In dit geval was dat toch wel een meter of 20.

Om 20 meter te overbruggen met licht kun je niet aankomen met je speedlight starterskitje, Je hebt een serieuze big momma nodig om bij je camera nog een mooi F-getal te kunnen behalen.
In dit geval heb ik een krachtige Hensel Generator ingezet, de flitskop was daarnaast ook voorzien van een 14 inch diepstraler. Deze diepstraler geeft een extra rendement van 5 F-stops.

Echter, dan heb je alleen het vliegtuig aangelicht, en de ruggetjes van mijn lieftallige stewardesjes. Om hen in te vullen heb ik directionele spotjes gebruikt. Maar, omdat deze niet in beeld mochten komen, en de set groot was, zijn hiervoor ook zware jongens gebruikt om hen te bereiken met licht.

Uiteindelijk heeft er veel voorbereiding gezeten voordat de shoot uberhaupt begonnen was en we aankwamen op de luchtmachtbasis. Door deze voorbereiding konden de opnames relatief simpel en snel worden gemaakt. Inclusief het plaatsen van vliegtuig en licht et cetera zijn we twintig minuten bezig geweest met deze opname.


Klik op de foto voor een grotere versie

Natuurlijk moest ik zelf ook nog even plaats nemen in het vliegtuig, dat is naast fotograaf worden toch ook een jongensdroom toch? Althans voor mij wel. Het apparte aan dit beroep vind ik dat het me op plaatsen brengt waar ik anders niet zou komen. Maar ik ontmoet ook mensen die ik anders minder snel zou ontmoeten.

Van deze fotoshoot is geen backstagefilmpje, of meerdere backstagefoto's beschikbaar door de aard van de locatie en de shoot. Aan deze fotoshoot hebben de volgende mensen mee gewerkt; Victoria S, Martine F, Eefje Klijn, Jos Klijn, Eric de Cocq, Samantha Martens en natuurlijk de Nederlandse Defensie.