Het is alweer zo'n kleine vier jaar geleden dat ik in
Inner Mongolia was. Deze keer dus geen recent werk maar foto's uit de oude doos. Tijdens mijn stock uploads belandde ik vandeweek weer in de map
Mulan Weichang, een plaatsje zo'n 450 kilometer noordoosten van Beijing. Bekend om het allermooiste grasland van Inner Mongolia; 1658 vierkante kilometer steppes op een hoogte van 1500 tot 2000 meter boven de zeespiegel. Juist, letterlijk en figuurlijk adembenemend!
Onze reis ging eerst met de trein naar
Chengde waar we een aantal schitterende tempels hebben bezocht. Vanzelfsprekend heb ik daar flink wat foto's gemaakt. Vervolgens ging onze reis per bus naar Mulan Weichang, een rit van dik 200 kilometer die ik mijn leven niet vergeet. Ik waande me in die stokoude gammele bus in een heuse Indiana Jones film; een hachelijk rit, langzaam klimmend naar zo'n twee kilometer hoogte. Bij elke bocht stond ik werkelijk doodsangsten uit.
Mulang Weinchang is een klein dorpje waar in het seizoen veel Chinese fotografen komen, vertelde onze hotelhouder trots. In de winter is de gemiddelde temperatuur min 20 graden met uitschieters naar min 25. In de zomer is het een graad of tien aangenamer dan Beijing waar de mussen bij 35-40 graden van het dak vallen. Maar volgens mijn vrouw Zhao Hong was oktober toch de maand bij uitstek vanwege de herstkleuren. Inderdaad, wat een fantastische kleurschakering!
De hotelhouder had ons in contact gebracht met een gids die ons een dag of vier zou rondrijden in zijn jeep. Want het is er zo uitgestrek dat je al snel verdwaald. En paard huren was ook een optie maar met mijn rugtas vol gear gaf ik toch de voorkeur aan de jeep. Wat wilden we zien? Tja, de meest fotogenieke plekken natuurlijk. Dat was niet tegen dovemansoren; vier dagen lang vielen we van de ene in de andere verbazing. Allemachtig, wat een betoverend mooi stuk China!
Stock agency's willen perfect belichte, messcherpe foto's die niet of minimaal zijn bewerkt. Dat kan natuurlijk alleen met goed materiaal maar meer nog bij ideale lichtomstandigheden. En zelden heb ik mooier licht gezien als in Inner Mongolia. Overdag een strakke blauwe hemel en later in de middag een boterzacht licht dat zich vermengd met de warme tinten van de omgeving. Als ik de foto's opnieuw bekijk overweeg ik later dit jaar weer terug te gaan voor nieuwe landschapfoto's.
Het beeldmateriaal van vier jaar geleden is zo gek nog niet maar nu zou ik het toch anders aanpakken. Maar ja, da's ook een teken van ontwikkeling natuurlijk. Met welke lens zou ik daar willen fotograferen? Dat is er maar een: de Canon TS-E 24 f/3.5L mark II, de beste groothoek ooit door Canon gemaakt. Met een tilt stand is het mogelijk om al bij f/8 een scherptediepte te creeren waar je normaal f/18 voor nodig hebt, maar dan vrij van diffractie voor top landschapfoto's.
Foto 1Ik kon het niet nalaten om er toch een foto van Chengde aan toe te voegen die de Chinese cultuur van weelderigheid uitdrukt. De overdaad aan ornamenten zie je in vrijwel alle historische bouwwerken terugkomen. Voor de een kitsch, voor de ander kunst; fotogeniek is het in ieder geval.
Foto 2
Foto 3
Foto 4
Foto 5
Foto 6
Foto 7
Foto 8
Foto 9
Foto 10
 |
|
Over de auteur; Ton Vingerhoets Woont en werkt in Beijing. Na een loopbaan als art director heeft hij zich in China gevestigd als fotograaf. Naast commerciële fotografie reist hij door China om de mooiste plekken vast te leggen. Een scherp oog voor detail, kleur en vorm zijn herkenbaar in zijn karakteristieke, levendige foto's. |