Weerlicht vastleggen; een persoonlijke droomfoto

Als fotografen hebben we allemaal wel iets ultiems wat we zouden willen vastleggen. Een doel wat we voor onszelf stellen, iets waarvan we zeggen; dat zou op dit moment het ultieme zijn wat ik zou willen vastleggen op de gevoelige plaat. Voor mij was dat voor lange tijd het vastleggen van een bliksemschicht.

Om dit natuur fenomeen vast te kunnen leggen moet je heel veel geluk hebben met de perfecte storm, op de juiste plek zijn, op het juiste moment een opname maken en dan nog de juiste instellingen hebben. Ik weet dat er in Amerika valleien zijn waar de stormen zeer voorspelbaar zijn.

Als daar een storm is dan weet je dat er om de, om en nabij, 10 minuten er een bliksemschicht aan de hemel zal verschijnen. Je kan dan dus je camera opzetten en rustig op je horloge kijken wanneer je de timer moet gaan zetten. Daarnaast krijgt je er nog een mooie prairy omgeving bij op de koop toe. Maar voor mij is dat niet de sport. Hier in Nederland zijn de onweersbuien onvoorspelbaar dus daar wilde ik een bliksemschicht kunnen vangen.

Menig maal heb ik met een onweersbui op zolder met de camera op het statief klaar gestaan om er eentje te kunnen vangen. Maar altijd zonder succes. Of het onweer was net buiten beeld, net boven het huis (waar de camera niet heen kon kijken, net voorbij, te regenachtig waardoor je niks zag, enzovoorts..

Maar vandaag was er bij ons in het westen de storm der stormen aanwezig. Vorige week hadden we een harde knal gehad maar dit keer was bleef het maar doorgaan. De straten stonden redelijk blank en de donder was hevig. Ik dus hoopvol naar buiten kijkend. Maar de regen was te erg en de onweer was weer eens recht boven ons huis waardoor we alleen het omgevingslicht konden zien. Dit bleef zo doorgaan de rest van de avond.

Mijn vriendin was al naar bed en ik zat nog wat televisie te kijken voordat ik ook naar bed zou gaan. Het onweer donderde nog op de achtergrond terwijl ik een film die we hadden opgenomen aan het kijken was. De onweer was zo hevig dat ik alle stekkers en kabels er maar uitgetrokken had.

Met een schuin oog keek ik naar buiten en bedacht; misschien is het weer wel goed voor een foto? Dus ik naar zolder, en hoewel de storm alweer rechts uit beeld verdween zag ik af en toe toch een flits recht achter ons huis. Ik het statief gepakt, de camera erop en proberen maar. Wie niet waagt wie niet wint. En met een paar keer proberen zag ik toch hier en daar en flitsje.



Om de kans zo groot mogelijk te maken om een bliksemschicht te vangen gebruikte ik een groothoek lens (20mm). Het lastigste was om de juiste instellingen te vinden. Je wilt een lange sluitertijd dus zet je de camera op manual 30s (het langste voor een Nikon D70). Daarna stel je het diafragma in zodat je nog genoeg licht binnen krijgt, niet te veel en niet te weinig.

Het lastigste hier in Nederland is dat het omgevingslicht redelijk sterk is (zowel straat verlichting als bliksem van ergens anders is hier van belang). Dit betekent dat de balans tussen een goede bliksemschicht en te veel belichting van de omgeving in 30 seconden lastig te vinden is.

Een kleine tip hierbij is om alle lichten binnen uit te doen gezien deze reflecteren in het glas van de ramen, dus ook computerschermen waar je net een artikel op aan het schrijven bent. Uiteindelijk ben ik uitgekomen op een diafragma tussen de f/5.6 en f/6,3.

Een ander probleem wat ik ondervond was dat als je 30 seconden belicht het ook ongeveer 30 seconden kost om de foto weg te schrijven. Het is dus voorgekomen dat de sluiter net dicht was na een zinloze opname (geen bliksemschicht in 30s) en er een geweldig lichtpatroon aan de hemel verschijnt. Gemist dus! Ik heb dus snel de camera van mijn vriendin erbij gepakt (ook een D70), en deze met een groothoeklens erop op een statief naast mijn camera geplaatst.



Zodra de ene camera klaar was met de opname, en deze begon weg te schrijven, startte ik de volgende opname met de tweede camera. Zo bleef de hemel onder toezicht van de gevoelige plaat (hoewel dit wel lastig word bij te houden na een paar biertjes).

Op deze manier is het dan toch eindelijk gelukt om een van mijn fotodromen waar te maken. En dat geeft toch een geweldig gevoel, je dromen waar maken. Maar nu is het tijd voor de volgende droom.



Een klein detail, vandaag heb ik na jaren werken mijn proefschrift afgemaakt (nog wat kleine details maar het harde werk is voorbij) en dan krijg ik dit als beloning. Als ik zou geloven in een hogere macht dan zou dat bij deze bewezen zijn. Maar ach..