De Beercan, oude rot uit 1985
Soms heb je van die dingen die een ware status hebben, terecht of niet. Een Ferrari uit de jaren 50 gaat tegenwoordig voor nog meer geld de 'showroom' uit dan een nieuwe en zo zijn er ook lenzen die qua prijs altijd dezelfde waarde blijken te houden. Zo ook de fameuze Beercan, bekend in Sony-kringen, geliefd door Minoltians en gewaardeerd door velen.
Waarom? Omdat de Beercan die typische Minoltakleuren heeft, oersterk gebouwd is en een fijne bokeh bezit. Althans, zo wordt beweert op Marktplaats en Ebay, de enige 'internetwinkels' waar de lens nog te verkrijgen is.
Oude FerrariIk wist van het bestaan af van deze oude 'Ferrari' en aangezien mijn body een Sony A300 is kon ik wel vriendjes worden met een Beercan. Daarbij kwam nog dat mijn budgetlens van Tamron (70-300mm) het begeven had afgelopen zomer. Des te meer reden om eens rond te snuffelen op Marktplaats.
Na twee keer geboden te hebben en één keer bijna een deal te hebben gehad zag ik opeens een mooie advertentie van iemand uit Soest. De lens zag er goed uit op de foto's, het verhaal kwam geloofwaardig over en Soest ligt op een steenworp afstand. Al snel had ik een deal met deze man waarna ik op een woensdagavond naar Soest reed om de lens te testen.
De man had er zelfs twee en hij vertelde me vooraf al dat ik mocht kiezen. De twee exemplaren stonden al op tafel bij binnenkomst. Na wat geneuzel kwam ik erachter dat beide lenzen in uitstekende staat waren. Geen krassen op het glas, geen olie op de bladen en geen schimmel. Slechts wat gebruikssporen op het metaal wat niks af doet aan de fotokwaliteit. Mijn voorkeur ging uit naar de ene omdat de andere een wat fragiele zoomring had.
TestbankEenmaal thuis was ik van plan om de lens snel te testen. Met een bereik van 70 tot 210mm was het even wennen aangezien ik gewend was aan de 300mm van de Tamron. Het constante diafragma van f/4 is een groot pluspunt. Bij de Tamron zat ik al snel aan f/5.6 rond de 200mm.
Vergeleken met de Tamron 70-300mm is de Beercan al een stuk scherper. De koper, waarmee ik een fijn gesprek voerde waarin hij mij enkele tips gaf, adviseerde mij de lens 'dicht te draaien' tot f/4.5 om nóg scherper beeld te krijgen. En hij heeft gelijk, de scherpte bij een diafragma van f/4.5 is een stuk beter dan bij f/4.
Ook ben ik zeer te spreken over de bouw van de lens. Tamron gebruikt meer plastic dan nodig is en dat komt de bouw van de lens niet ten goede. De Beercan is door Minolta gefabriceerd met een stevige metalen omhulsel. Het geheel voelt erg solide en stevig aan. Hierbij komt wel een zwaarder gewicht om de hoek kijken maar zo heb je wel het gevoel dat er tenminste 'iets' aan je camera hangt. De kleurweergave is prachtig, de bokeh des te mooier.

Na enkele weken de lens gebruikt te hebben is er van spijt zeker geen sprake. Elk weekend gebruik ik de lens voor voetbalfotografie en daarnaast is de lens ook erg geschikt voor portretfotografie. Het kleine zusje van de Beercan, de Minolta 35-70mm f/4, kocht ik tegelijkertijd (niet van dezelfde aanbieder) en is een mooie aanvulling. Scherper dan de kitlens (18-70mm) maar een veel korter bereik. De prijs was er ook wel naar: 40 euro.
De Beercan zelf is echter een aanrader. Het verlies van 90mm in tele merk ik nauwelijks, de scherpte is uitstekend en voor de prijs hoef je het al helemaal niet te laten. De meeste Beercans zijn voor bedragen rond de 100 en 150 euro te koop. Mochten mensen zich afvragen waarom de lens in vredesnaam Beercan genoemd wordt: de lens heeft de typische vorm van een halve liter bierblik, vandaar dus Beercan.
-
Over de auteur; Casper de Graaf
Casper is een enthousiaste amateurfotograaf en vormgever, die naast zijn werk als communicatiemedewerker graag de wereld om hem heen portretteert en omschrijft. Hij heeft een zwak voor zwartwit fotografie, heeft onlangs zijn website vernieuwd en is ook te volgen op Twitter!