Flitsfotografie is een behoorlijk complex onderwerp en je moet het goed bestuderen om het te begrijpen. Als je het goed kan toepassen is het een onderwerp wat veel voldoening schenkt en het leid tot het nemen van goede foto’s in situatie's met te weinig omgevingslicht. Dit is het tweede artikel in een serie over Nikon's CLS flitssysteem.




Flits in iTTL Mode (niet iTTL-BL Mode)

In dit artikel wordt de term TTL (Trough The Lens) gebruikt, hiermee wordt Nikon's iTTL systeem bedoeld. Zoals in het eerste deel van deze serie te lezen was is het belangrijk om te begrijpen dat het TTL flits meetsysteem NIET gekoppeld is met het camera meetsysteem. Beide systemen gebruiken wel dezelfde sensor, maar ze handelen onafhankelijk (hoewel je dit wellicht niet zo verwachten).

Ook wordt dit seperate systeem niet duidelijk uitgelegd in de gebruiksaanwijzing. Het wordt alleen zijdelings genoemd in een algemene uitleg van Nikon over het CLS systeem waar het spreekt over het gebruik van de FV Lock-knop om een belichting te meten van een voorwerp wat zich buiten het centrum van de opname bevind als de achtergrond donker is.

Let op: Het TTL-BL flitsmeetsysteem is gekoppeld aan het camera meetsysteem. Beide systemen lezen de instellingen van de camera: ISO en diafragma instellingen en nemen dit mee in hun berekening voor een juiste belichting.

De foto hier boven is genomen in bijna totale duisternis met de camera op handmatig. De sluitertijd is 1/8e seconde bij een diafragma van f/2.8. Je ziet hoe het flits systeem de belichting regelt van het voorwerp en het camera systeem de belichting van de achtergrond. Je kan dit zien door de verschuiving in de witbalans, de achtergrond is zeer geel en het flitslicht is een stuk witter. Dit komt doordat de achtergrond is belicht door gewoon lamplicht en het voorwerp door de flits. Doordat de achtergrond ver verwijderd is heeft het flitslicht dit niet bereikt.

Het camera meetsysteem houd geen rekening met het licht dat de flits toevoegt aan de belichting. Je kan dit aantonen door een foto te nemen met en zonder flits waarbij de sluitertijd op een vaste waarde gehouden wordt. Zet bijvoorbeeld de camera in S-mode met een sluitertijd van 1/80e seconde en laat de camera het diafragma bepalen.

Het diafragma dat de camera kiest zal hetzelfde zijn met of zonder flits. Dit betekend dat, onafhankelijk van van het omgevingslicht, het voorwerp wordt belicht door de flits. Wanneer het omgevingslicht helder genoeg is om het voorwerp te belichten zorgt het flitslicht voor overbelichting.

Het flitsmeetsysteem vuurt een paar voorflitsen af en meet het gereflecteerde licht in een gebied van het centrum ongeacht welk camera meetinstelling, diafragma en sluitertijd er ingesteld is. De grootte van het meetgebied is half zo groot als het gebied van de vier scherpstel sensoren rond de middelste sensor. De totale hoeveelheid gereflecteerd licht (flits plus omgevingslicht) bepaald de sterkte van de uiteindelijke flits.

In de praktijk komt het er dus op neer dat het gereflecteerde omgevingslicht van je onderwerp opgeteld wordt bij het gereflecteerde flitslicht. Dit resulteerd bij veel omgevingslicht in overbelichting. Hieronder een voorbeeld van overbelichting door de flits als het omgevingslicht te sterk is.



Een belangrijke conclusie die getrokken kan worden als het omgevingslicht sterk is dat het meestal het beste is om de flits compensatie terug te zetten tot -1,7 stops (afhankelijk van de situatie is dit ene goed uitgangspunt). Dit zal meestal overbelichting voorkomen, voornamelijk in het gezicht van het onderwerp.

Dit is waarom Nikon het TTL-BL systeem heeft ontwikkeld.
Over dit systeem meer in het volgende artikel in deze serie.

» Lees verder: Nikon CLS; Nikon TTL-BL Flits