Net als veel andere fotografen krijg ik regelmatig de vraag welke camera iemand moet kopen. Nu is daar nooit een eenduidig antwoord op te geven, maar in het algemeen raad ik een compactcamera van Canon of Nikon aan. Is degene al wat verder in de fotografie dan suggereer ik de instapspiegelreflex modellen van dezelfde merken met kitlens en een 50mm f/1.8 objectief. Maar misschien is dat niet het advies dat ik moet geven.

Een mooi artikel bij The Online Photographer wees me op een paar goede punten. Het zou niet zo gek zijn om bij deze vraag het gestelde budget te negeren en direct de aanschaf van een Canon 5D mark II of een Nikon D700 aan te raden. Adviseer daarbij een aantal prijzige en lichtsterke objectieven met een vast brandpuntsafstand zoals de 35mm f/1.4 en de 85mm f/1.x of wellicht een 100mm macro.

Op het eerste gezicht een raar advies. Het budget van een beginner is doorgaans niet toereikend (kostprijs circa 4.000 euro) en dit soort professionele apparatuur komt meestal pas na jaren in de tas van een fotograaf terecht. Dat is eigenlijk gelijk het punt. Denk eens na over je eigen aankooptraject over de afgelopen jaren (mits je al een tijdje fotografeert) . Volgens mij zit er een soort vaste route in. Ik zal een typisch aankooptraject eens beschrijven.

Aankooptraject van een fotograaf

Wanneer je voor het eerst iets met fotografie wilt doen is de kans groot dat je een compactcamera gaat kopen. Een beetje kwalitatieve compactcamera, bijvoorbeeld een Canon PowerShot S90, kost je 350 euro. Leuk, maar al snel loop je tegen de beperkingen van de camera aan. Er zit een storende afdrukvertraging in en je kunt maar moeilijk handmatige instellingen toepassen.

Reden om op zoek te gaan naar een professioneler model. De circa 4 keer zoom ervaar je als een belangrijke beperking. Je gaat voor een hybride compactcamera; 35 maal optische zoom, beeldstabilisatie en een 14 megapixels sensor. Zo'n Canon PowerShot SX30 is het helemaal en is slechts 100 euro duurder dan je S90. Die S90 is ook nog een leuk cameraatje om door te spelen aan je partner.

Hoewel de SX30 je een boel extra mogelijkheden biedt loop je na een tijdje toch ook hier tegen de beperkingen aan. Er zit nog steeds een vertraging bij het afdrukken en die 35 keer zoom blijkt in de praktijk niet zo nuttige te zijn als je dacht; veel foto's zijn ondanks de beelstabilisatie bewogen. Je besluit de sprong te maken naar een digitale spiegelreflexcamera.

Weer besteed je de nodige tijd op het internet met het lezen van reviews en adviezen. Een Canon 1000D met kitlens ziet er goed uit en kost zelfs nog minder dan je PowerShot SX30. Je besluit er direct een betaalbaar 75-300mm objectief bij te kopen, want je wilt wel het grote telebereik van je vorige camera behouden. In totaal kost dat je 550 euro, maar dan kun je ook weer even vooruit.


Nu maakte je met je compactcamera's altijd graag wat macrofoto's. Dat ging altijd verbazend makkelijk, maar met je spiegelreflexcamera valt dit opeens tegen. Je kunt lang niet zo dichtbij komen als je bent gewend. Dat is toch jammer en dus kijk je rond naar een objectief dat beter is in macro. Jammer dat je niet gekozen hebt voor een teleobjectief met macro functie, alhoewel je toch overal leest dat je hierbij nooit op echt macro van 1:1 kunt komen.

Na uitgebreid onderzoek besluit je geld te steken in een Canon 100mm f/2.8 Macro objectief. 400 euro kost dit objectief, maar dat is nog altijd 300 euro goedkoper dan de L versie met beelstabilisatie. En wat een objectief is dit zeg! Die kwaliteit, ook als je hem gebruikt voor portretten. Geweldig! Dit objectief maakt je foto's direct een stapje hoger; zachte rommige bokeh (achtergrondonscherpte) en dankzij het lichtsterke maximale diafragma van f/2.8 kun je ook met wat minder licht nog goed foto's maken.

Nu je gewend raakt aan de kwaliteit van het macro-objectief wordt het steeds moeilijker om de kitlens te gebruiken. Er ontbreekt dan toch iets. Het wordt je duidelijk dat de kwaliteit van het objectief belangrijker is dan de camera die erachter hangt. Jammer dat die kwaliteit zo duur is. Een vervanger van je kitlens met een vast maximaal diafragma van f/2.8 kost bijna 800 euro. Het is even sparen, maar je koopt die Canon EF-S 17-55mm f/2.8 IS USM. En die bevalt je ook goed! De kwaliteit van je macro-objectief wordt niet gehaald, maar wat is dit een vooruitgang!

Je 75-300mm gebruik je eigenlijk nooit meer. Alleen op hele zonnige dagen, waarbij je buiten kunt fotograferen, gebruik je hem nog wel eens. Op f/8.0 is de kwaliteit immers best redelijk zolang je niet boven de 200mm komt. Een vervanger voor dit objectief is de volgende stap die je wilt nemen en eigenlijk is er maar één objectief die daarvoor in aanmerking lijkt te komen; de Canon 70-200mm f/2.8 L IS II USM.

Met een prijs van bijna 1.900 euro blijft deze een lange tijd op je verlanglijstje staan, maar na het fotograferen van een paar betaalde opdrachten besluit je de stap te nemen. Dit objectief kan niet anders doen dan bevallen. Het telebereik is nu ook met kwaliteit te fotograferen; ook als het eens wat donkerder is. Dankzij de beeldstabilisatie fotografeer je zelfs binnen uit de hand met dit objectief. Alleen begint nu iets anders op te vallen; de camerabody is wel erg iellig wanneer je de 70-200mm erop hebt zitten. Lullig bijna. Enne, die body is inmiddels ook al wat jaartjes oud.


Je overweegt de gloednieuwe Canon 60D, totdat je een keer die Canon 5D mark II van een vriend leent. Oei, wat is die zoeker helder en wat is die kleinere scherptediepte nog mooier. Ook een filmfunctie ontbreekt niet. En die 5D is slechts 500 euro duurder dan de Canon 60D. Eigenlijk is het ook gewoon een koopje; zoveel moois voor 1.800 euro.

Eén nadeeltje; je mooie standaardzoom objectief heeft een EF-S vatting en past niet op de fullframe Canon 5D mark II. Iets meer investeren en gelijk de 24-105mm f/4.0 met IS erbij kopen. Een totaalbedrag van 2.700,- euro. Tot je verrassing blijkt ook je 70-200mm objectief nog prettiger te zijn op de fullframe camera. Mooi meegenomen!

Het 24-105mm objectief is met f/4.0 in donkere situaties echter niet altijd even handig. Je besluit een 50mm f/1.8 objectief erbij te kopen. Je zoomobjectief overlapt deze brandpuntsafstand wel, maar dit objectief is merkbaar lichtsterker. En voor 100 euro is het een schijntje.

Nog een voordeel, de 50mm f/1.8 weegt niks en is erg compact. Het is prettiger om dit objectief mee te nemen als je bijvoorbeeld een beurs bezoekt dan het gewicht van de 24-105mm mee te zeulen. Al staat het plastic lensje natuurlijk wel wat minder professioneel op je dure camerabody.

Grappig eigenlijk dat je de beperking van het vaste brandpuntsafstand niet storend vind. Het is zelfs wel lekker; je wordt er creatiever door. En de kwaliteit van de 50mm is erg goed. Misschien wel beter dan je prijzige zoomobjectief. Je gebruikt de 50mm eigenlijk steeds vaker, al mis je zo nu en dan wel het groothoekbereik. Met 50mm zit je er snel wat dicht op. De 35mm f/2.0 lonkt door zijn lage prijs, maar je bent langzaam wijzer geworden en besluit direct voor de duurdere Canon 35mm f/1.4 L USM te gaan. 1.250,- euro aan kwaliteitsglas!

Omdat je ook een objectief wilt hebben waarmee je portretten iets dichterbij kunt vastleggen, zonder tegen vervorming aan te lopen, koop je er een 85mm f/1.2 bij om het af te maken. Een aankoop ter waarde van 1.800 euro. Eigenlijk kun je alles wat je wilt vastleggen met deze apparatuur.

Conclusie

Als je dit pad volgt heb in je plaats van de initiële 4.000 euro veel meer uitgegeven; namelijk ruim 10.000 euro. Wellicht heb je het idee dat dit verhaal overdreven is. Het scheelt echter maar weinig van mijn eigen aankoopgeschiedenis. En met mij vele andere fotografen.

Ik denk dat ik zelfs een aantal stappen overgeslagen heb, veel fotografen zullen bijvoorbeeld ook nog een professionelere, niet fullframe, body in het proces hebben zitten. Direct instappen met professionele apparatuur is dus eigenlijk zo gek nog niet.