|
 |
|
Om hipshots te maken die niet opvallen zou je er zelfs voor kunnen kiezen om een remote te gebruiken waarbij je de camera via een draad of via een IR remote bediend dan valt het nog veel minder op als je foto's maakt.
|
|
 |
 tonv | vrijdag 22 januari 2010, 01:49 Dit leuke artikel maakt de voyeur in ons wakker want stiekem zijn we dat allemaal wel een beetje. Mensen gedragen zich anders wanneer ze zich realiseren dat ze gefotografeerd worden dus met wat oefening moet je in staat zijn heel bijzondere foto's te schieten met deze techniek. Maar wanneer bepaalde lieden ontdekken dat ze stiekem gefotografeerd worden kan dat ook wel eens een minder prettige reacties losmaken, daar zou ik voorhand voorzichtig mee zijn. Enuuhhh last but not least: Je schrijft 'op mijn leeftijd' maar ik zie in de spiegelshots het figuur van een jonge meid...
|
|
 |
Leuk Artikel en Welkom op Photofacts Geri  Je zou kunnen overwegen in de A mode te gaan schieten (diafragma voorkeuze) en een diafragma / brandpuntsafstand combinatie te kiezen waarbij je vanaf ongeveer 2 meter tot oneindig scherp bent. Als je dat doet, schiet je nog sneller (de camera hoeft niet te focussen) en weet je zeker dat je scherpte goed zit. |
|
 |
|
gast | vrijdag 22 januari 2010, 11:24 Volgende stap is ongetwijfeld lomografie: “Don’t Think, Just Shoot”
|
|
|
|
Geri | vrijdag 22 januari 2010, 19:20 Nou, de lomografie heb ik al eens beoefend, maar experimenteren binnen de fotografie blijft leuk.
|
|
 |
EdC | vrijdag 22 januari 2010, 20:35 Welkom als blogger, Geri. Het maken van hipshots is vooral spannend. Door de mogelijkheid van hoge ISO-waarden in combinatie met redelijk snelle sluitertijden is het werkgebied uitgebreid. Wel altijd achteloos de vinger aan de knop houden. Niet nadrukkelijk een hand naar de camera bewegen. Als laatste dan in een bewerkingsprogramma het beeld weer recht zetten.
|
|
|
EdC | vrijdag 22 januari 2010, 20:49 Geri, voor een hipshot houdt het model de camera te opzicht vast. Als ik deze mevrouw zo zou zien staan (zelfs in spiegelbeeld), dan weet ik dat zij een foto wil gaan maken.
Ik heb nog een hogeschooltip: radio-ontvanger aan de camera; camera bij het objectief vasthouden (vinger weg van de ontspanknop) en met de andere hand de zender van de triggerset. En dan vooral niet naar het onderwerp kijken. Wel de dop van de lens halen.
|
|
 |
Geri | vrijdag 22 januari 2010, 21:32 Ja, dat ben ik zelf voor de spiegel, dat heb ik vooral gedaan om te oefenen in het richten van de lens. Toen ik de straat opging had ik de camera enigzins verborgen achter een plastic tasje en hield de lens vrij. Ik had niet het idee dat de mensen om mij heen door hadden dat ik aan het fotograferen was.
|
|
 |
nldazuu | vrijdag 22 januari 2010, 22:10 tja sneaky sneaky.....toch merk ik (zoals vandaag) dat je vaak als fotograaf als je bezig bent aanspraak kijgt en mensen je vragen wat je aan het doen bent, waarom enzo....dat is toch ook wel leuk.....vindt dit wel erg candid camera...maar hé zoals al wordt genoemd, het maakt de voyeur in je los...
|
|
 |
 Rob | vrijdag 22 januari 2010, 22:18 Dit "trucje" is wel handig in landen waar mensen (met name kinderen) voor elke foto meteen gaan bedelen om geld of snoep. Komt gelukkig vaak alleen voor in de steden of in de buurt van toeristische attracties. Twee voorbeelden uit Peru:   |
|
|
EdC | vrijdag 22 januari 2010, 22:48 @nldazuu. Gewoon lekker openlijk fotograferen blijft veel leuker. De één wil weten wat je doet ('Is dat dan een leuk onderwerp?'), de ander wil graag weten met welke camera je werkt ('Ik heb een 500D, kan je ook mee filmen', of 'Ik heb zo'n klein compact ding, daar kun je ook mooie foto's mee maken'). En dan maak je weer een praatje. Sneaky fotograferen vanuit de heup doe ik wel eens tijdens vakanties, op momenten dat ik zonder fotorugtas en statief een wandeling maak. Maar meestal is deze tactiek ook niet nodig. Als je op een locatie aan het fotograferen slaat val je al snel niet meer op. En wie niet gefotografeerd wil worden duikt weg.
|
|
|
Geri | vrijdag 22 januari 2010, 22:51 Je hebt natuurlijk meerdere vormen van straatfotografie, met de hipshot hebben de mensen niet door dat ze worden gefotografeerd. Hetzelfde heb je soms met het gebruik van een flinke telelens. Wanneer je ervoor kiest om contact te zoeken met je straatmodellen krijgt je foto een andere sfeer. Welke vorm je ook kiest, mensen fotograferen blijft leuk.
|
|
|
|
Rolph | zaterdag 23 januari 2010, 14:14 Ik doe het ook wel eens op deze manier. Vaak met stedentrips waar je de oorspronkelijke bewoners wilt fotograferen die op een terrasje zitten of zoiets. Als je opzichtig een foto wilt maken wordt dat niet altijd gewaardeerd. Wat ik vaak doe ik gewoon m'n toestel vast houden in portretstand met gestrekte arm en dan tijdens het lopen een foto maken. Ook neem ik wel eens foto's met het toestel op z'n kop omdat ik hem dan vast houdt aan de batterygrip. Het geeft inderdaad wel eens leuke resultaten, maar ook is het vaak gewoon niets.
|
|
|
tonv | zaterdag 23 januari 2010, 17:23 Ik schroef toch het liefst m´n Canon EF 200 f/2.8L op m´n camera, dan ben ik verzekerd van goede shots. Het AF van die lens is zo bloedsnel dat je in de AI servo mode (high speed) al 5 shots hebt gemaakt voordat iemand het ook maar in de gaten heeft. Overigens is ie zwart en compact zodat het de ultieme candid lens is.
|
|
|
Rob | zaterdag 23 januari 2010, 20:39 Er bestaan zelfs speciale "spionage lenzen" om onopvallend in een hoek van 90 graden te fotograferen...  |
|
|
tonv | zondag 24 januari 2010, 03:43 @Rob
Vreemd, ik heb er 007 nog niet mee zien rondlopen...
|
|
|
|
Erik | zondag 24 januari 2010, 17:12 De oude meester van o.a. de straatfotografie Ed van der Elsken maakte meestal rechtstreeks en openlijk contact met de mensen die hij fotografeerde. Zijn foto's hebben daardoor een extra dimensie die je in candidfoto's mist. |
|
|
|
gast | zondag 24 januari 2010, 20:54 Hoezo in tegenspraak met wat je zelf op je eigen website zegt? Sorry, maar voor mij heeft dit weinig meer met fotografie te maken maar alles met voyeurisme.
|
|
|
EdC | zondag 24 januari 2010, 22:26 Er is hier een fixatie ontstaan op het stiekum fotograferen van mensen. Ik beoefen de techniek een enkele keer, maar mensen zijn dan nooit direct het onderwerp, al spelen ze er wel eens in mee. Als ik een foto wil maken van een winkelstraat met publiek, dan wil dit wel eens een goede techniek zijn. Ik wil winkelend publiek in beeld brengen, geen mensen die in mijn groothoeklens gaan kijken. Hetzelfde effect kan je ook bereiken als je even blijft staan met camera in de aanslag. Als je rustig blijft staan behoor je als snel bij het straatmeubilair.
Foto nr 3 van Geri is mogelijk geen goed voorbeeld bij het verhaal. Een foto van iemand op een scootmobiel kan ook 'gewoon' gemaakt worden. Even door de knieën en het beeld is hetzelfde. Maar ook dan geldt: als je een laag standpunt gaat innemen voor iemand, dan valt het op. Als je even met je camera blijft zitten is de situatie normaal en gaat het leven door.
|
|
|
tonv | dinsdag 26 januari 2010, 00:45 @Erik
In China heb ik veel mensen gefotografeerd waarna ik eerst contact had gemaakt. Dat geeft vaak een bepaalde levendigheid. Vaak hebben mensen dan ook de neiging te gaan poseren. Met een teleobjectief fotografeer je mensen makkelijker in hun 'gewone doen' wat natuurlijker overkomt. Beide benaderingen hebben hun voor- en nadelen, het een is niet beter of slechter dan het ander.
|
