Diffractie is volgens wikipedia: Het afbuigen van een golf langs een ondoordringbaar obstakel. Meestal gaat het om de zijdelingse verbreding door interferentie van een golf die een opening in een ondoordringbaar scherm passeert. Voordat je nu denkt, lekker belangrijk, wat heeft dit met fotografie te maken, lees nog even verder want op wikipedia staat nog meer.

De afbeeldingsscherpte van een optisch systeem zoals een objectief of een telescoop wordt wegens de eindigheid van de golflengte altijd door diffractie begrensd.
Nu is het al weer interessanter, maar wat betekent dit nou in de praktijk.

We willen allemaal scherpe foto's kunnen maken. Dit kan op zeer veel verschillende manieren, bijvoorbeeld door je diafragma te verkleinen. Het is algemeen bekend dat objectieven niet optimaal presteren qua scherpte als ze volledig geopend zijn. Een kitlens met een verlopend diafragma van f/3.5 tot f/5.6 levert op f/8 scherpere platen dan op f/3.5 of 5.6. Op f/11 presteert hij misschien nog iets beter, de zogenaamde sweet spot. Dit is de diafragmawaarde waar de lens het grootst mogelijk oplossend vermogen heeft.

Als we het diafragma daarna nog verder gaan verkleinen naar bijvoorbeeld f/16 of f/22 gebeurd er iets raars. De scherpte neemt af in plaats van toe. De scherpte afname is toe te schrijven aan diffractie. Het licht valt nu door een te klein gaatje op de sensor waardoor het beeld niet meer scherp is. In plaats van een diafragma van f/22 is het dus verstandiger om een ND filter (Neutral Density) te gebruiken.



Voor de meeste lenzen is op te zoeken wanneer diffractie optreedt. Duurdere lenzen hebben hier minder last van, en ook macro lenzen kunnen hier goed mee om gaan. De engelstalige wikipedia bevat meer info over dit fenomeen, compleet met wiskundige formules en moeilijke plaatjes.