In mijn laatste
blog heb ik verteld dat ik de komende tijd wat meer van Beijing en China wil laten zien. China is een kleurrijk, boeiend maar vooral contrastrijk land. Beijing als hoofdstad vertegenwoordigd veel cultuur. Overal in de stad vindt je de overblijfselen van de puissant rijke Emperors die als goden leefden, omringd door een weelderige hofhouding en duizenden concubines. Na een bezoek aan de immense
Verboden Stad krijg je er een beetje een indruk van.
Een van de volgende blogs in deze serie ga ik wijden aan De Verboden Stad, ik wil nu iets vertellen over de
Beijing hutongs. Je komt ze in deze vorm nergens anders in China tegen. Het zijn smalle steegjes met laagbouw waar in vroegere tijden de lokale bevolking leefde, gecentraliseerd rondom de Verboden Stad. Hoe hoger de status, hoe dichter men bij het keizerlijk paleis woonde. Het zijn ruime huizen met meerdere vertrekken en prachtige ommuurde tuinen.

Verder van het paleis verwijderd woonden gewone burgers, kooplieden, ambachtslieden en arbeiders. Hun onderkomen was aanmerkelijk kleiner, de decoratie soberder en de hutongs waren ook smaller. Bijna alle huizen hadden poorten op het zuiden gericht voor optimale lichtopbrengst. De infrastructuur was simpel; rechte lijnen die van oost naar west lopen. De hoofdstraten waren allemaal verbonden door ontelbare kleine steegjes wat een fijnmazig netwerk opleverde.

Ook nu nog woont een aanzienlijk deel van de Beijingers in de hutongs. Er is vrijwel geen (auto)verkeer dus er heerst een oase van rust. Wanneer je in een hutongwijk rondwandelt waan je je in een andere wereld waar het leven drie versnellingen lager ligt. Buiten de hutongmuren is het een en al gejakker in het drukke centrum. De bewoners schijnen zich er niet om te bekommeren want het leven in de hutongs heeft zijn eigen gang; morgen is er weer een dag.

Veel van de hutongs worden momenteel gerenoveerd maar ook gaan er veel verdwijnen. Ze worden gesloopt om plaats te maken voor westerse nieuwbouw; saaie appartementcomplexen waar Beijing mee vol staat. De hutongs worden gezien als een belangrijk
cultureel erfgoed en dat dringt moeilijk door tot de Chinese overheid die meer heil (en winst) ziet in megalomane nieuwbouwprojecten. Internationaal groeit de druk op Beijing voor behoud van dit cultureel erfgoed.

De hutongs op deze foto's behoren tot de oudste van Beijing. Ze worden spoedig gesloopt en daarom probeer ik er zoveel mogelijk foto's van te maken. Een Britse expat typeerde ze onlangs als afgeleefde sloppenwijken maar in mijn ogen is het het een schilderachtige wereld. Het is zo desolaat dat het soms bijna organische trekjes krijgt. De (vaak oude) bewoners malen er niet om, het is de buurt waar ze zijn opgegroeid, een hechte gemeenschap waar iedereen elkaar kent.
's Zomers zitten vrouwen in groepjes te chatten en de mannen vermaken zich graag met kaartspelen of Chinees schaak. Op warme zomermiddagen doen ze even een dutje om de dag weer door te komen. Tijdens mijn photowalk werd ik door een groepje middelbare Chinese mannen uitgenodigd om buiten met hun thee te drinken. Ze waren natuurlijk nieuwsgierig waarom ik zo geïnteresseerd was in hun oude buurt. Het werd een levendig gesprek over Beijing, China en Nederland.
De komende tijd zal ik regelmatig teruggaan. Wanneer deze wijk is verdwenen hebben deze foto's feitelijk historische waarde. Rondom het Beijing Houhai meer worden nu steeds meer gerenoveerde hutongwoningen voor veel geld verhuurd of verkocht aan welgestelde Beijingers. De mensen in deze oude hutongs is waarschijnlijk een ander lot beschoren. Ze worden weggerukt uit hun vertrouwde omgeving en zullen spoedig een nieuw onderkomen moeten vinden.

Zojuist las ik dat de Chinese economie het eerste kwartaal dit jaar weer is
gegroeid met bijna 12 procent. Dat is allemaal prachtig maar het zal ook zijn tol eisen. De overheden hebben vooral oog voor zaken waarmee ze geld kunnen genereren. Helaas heeft dat een 'Disnification-effect' als gevolg voor veel historisch waardevolle plaatsen. Voor deze hutongs betekent het de nekslag. Er komen modern vormgegeven woontorens voor in de plaats wat ik in dit geval geen vooruitgang vind..
 |
|
Over de auteur; Ton Vingerhoets Woont en werkt in Beijing. Na een loopbaan als art director heeft hij zich in China gevestigd als fotograaf. Naast commerciële fotografie reist hij door China om de mooiste plekken vast te leggen. Een scherp oog voor detail, kleur en vorm zijn herkenbaar in zijn karakteristieke, levendige foto's. |